شهریار عشق

تقدیم به ساحت آسمانی شعر و ادب ایران زمین و تقدیم به روح بلند شهریار

یکم
من طلبنی وجدنی و من وجدنی عرفنی و من عرفنی احبنی و من احبنی عشقنی و من عشقنی عشقه و من عشقه قتله و من قتله فعلی دیته و من علی دیته فانا دیته / (حدیث قدسی)
هر کس مرا طلب کند، مرا می یابد و هر که مرا بیابد، مرا می شناسد و هر که مرا بشناسد، مرا دوست دارد و هر کسی مرا دوست بدارد، عاشقم می شود و هر که عاشقم بشود، من عاشقش می شوم و هر کس را که عاشقش بشم، او را خواهم کشت و هر کس را بکشم، خون او به گردن من است و هر کس که به گردن من خون دارد، من خود خون بهای او هستم.

دوم
جهان را از آب ساختند. و خاک . و باد و آتش.

سوم 
باران که بر زمینِ سخت می بارد ، دلِ دانه را شکوفا می کند. هنوز ، اشک بر تو ، حجاب های سختِ دل را می شکفد.هیچ تشنه ای سیراب نشد جز آنکه نام تو را به طلب خواند.ما إنْ شَرِبْتُمْ رَیَّ عَذْبٍ فَأذْکُرونی. هیچ بارانی نبارید ، هیچ آبی بر زمین جاری نشد جز آنکه نخست ، بر تشنه کامیِِ تو از مهرِ مادرت شهادت داد.

چهارم 
بر زمین که افتادی ، جهان باز ایستاد. به هر سو که نگریستی یاری دهنده ای نمانده بود. غریب بودی و غریبه شدی. ندا دادی یارانِ کشته ات را. برادرت را. پسرانت را. أَمْ حالَتْ مَوَدَّتُکُمْ عَنْ إِمامِکُمْ فَلا تَنْصُرُونَهُ؟ آیا از محبتِ من دست کشیده اید که به یاری ام نمی آئید؟ هزار هزار تیر از آسمان روانه شد. به زیارت می آمدند که چنین به اشتیاق بر دست و صورتش می نشستند؟ چون از اسب فرو افتاد، نبرد را وانهاد. دست بر آستان جانان شد :
تو را مى‌خوانم و نیازمندانه به تو مشتاقم و هراسانه به تو پناه مى‌برم و با حال حزن به درگاه تو مى‌گریم و ناتوانمندانه از تو یارى مى‌طلبم و تنها بر تو توکّل مى‌کنم، میان ما و این قوم حکم فرما! 
پس به سوی قتلگاه کشاندنش.پیکر، تیرآجین و قامت خونین. بر زمینش کشیدند.
یومٌ علی صدرالمصطفی و یومٌ علی وجه الثری
روزی بر سینه ی پیامبر نشستی و روزی دیگر صورتت را بر خاک کشاندند.

پنجم 
هنوز سر ِ بریده اش بر بالای نیزه ها نرفته ، خیمه ها را به آتش کشیدند. پیکرها بر زمین مانده، کوفیان به غنیمت خواهی به حرم تاختند. قیامتی شد. تو بی سر بر روی خاک و سواران بر پیکرت می تاختند. آتشی که بر حَرَمت افتاد تاریخ را رها نکرد. کشیده شد تا روزگارانِ ما.
آه اي مرگ تو معيار!
مرگت چنان زندگي را به سخره گرفت
و آن را بي قدر كرد
كه مردني چنان،
غبطه بزرگ زندگاني شد!

ششم 
چون کشته شدی آسمان را غباری سرخ فرو گرفت و تا سه روز باد از وزیدن نایستاد. آنچنان که عده ای گفتند دعای پسر پیامبر محقق شده است. آنگاه که فرمود :ثُمَّ یَنْتَقِمُ لی مِنْکُمْ مِنْ حَیْثُ لا تَشْعُرُونَ انتقام مرا از آنجا که گمان نمى‌برید از شما بگیرد. در دلِ کوفیان ، آشوبی شد. پس سرها را بر نیزه کردند تا بزدلی شان پشتِ زشت کاریشان پنهان شود. و خورشید دوباره طلوع کرد. یکبار از خانه ی علی و باری دیگر بر بالای نیزه ها.
چندان تناوري و بلند
كه به هنگام تماشا
كلاه از سر كودك عقل مي افتد.

هفتم 
مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَ مِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَ مَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا / سوره احزاب. آیه بیست و سوم
از مومنان کسانی هستند که به پيمانی که با خدا بسته بودند وفا کردند، بعضی بر سر پيمان خويش جان باختند و بعضی چشم به راهند و هيچ پيمان خود دگرگون نکرده اند.

هشتم
پایان ِ سخن
پایان ِ من است
تو انتها نداری ...
___________________________
هر زخم روایتی است...

روایت نهم: خون ِ خدا


برچسب‌ها: امام حسین, ع, حسین, خون خدا, جانم حسین
نوشته شده در پنجشنبه 15 آبان1393ساعت 0:31 AM توسط ج.س| |
نفسم گرفت از این شب در این حصار بشکن
در این حصار جادویی روزگار بشکن
 
چو شقایق از دل سنگ برآر رایت خون
به جنون صلابت صخره ی کوهسار بشکن
 
تو که ترجمان صبحی به ترنم و ترانه
لب زخم دیده بگشا، صف انتظار بشکن
 
زبرون کسی نیاید، چو به یاری تو این جا
تو ز خویشتن برون آ سپه تتار بشکن
 
شب غارت تتاران همه سو فکنده سایه
تو به آذرخشی این سایه دیوسار بشکن
 
سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی
تو خود آفتاب خود باش، طلسم کار بشکن
 
بسرای تا که هستی، که سرودنست بودن
به ترنمی دژ وحشت این دیار بشکن
 
                                                                                                         "محمد رضا شفیعی کدکنی"

 


برچسب‌ها: نفسم گرفت از این شب, در ِ این حصار بشکن در ِ ایــــن حصــــار ِ جـــادو
نوشته شده در چهارشنبه 24 اردیبهشت1393ساعت 11:1 PM توسط ج.س| |

از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران 
رفتم از کوی تو لیکن عقب سرنگران

ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی 
تو بمان و دگران وای به حال دگران

رفته چون مه به محاقم که نشانم ندهند 
هر چه آفاق بجویند کران تا به کران

میروم تا که به صاحبنظری بازرسم 
محرم ما نبود دیده‌ی کوته نظران

دل چون آینه‌ی اهل صفا می‌شکنند 
که ز خود بی‌خبرند این ز خدا بیخبران

دل من دار که در زلف شکن در شکنت 
یادگاریست ز سر حلقه‌ی شوریده سران

گل این باغ بجز حسرت و داغم نفزود 
لاله رویا تو ببخشای به خونین جگران

ره بیداد گران بخت من آموخت ترا 
ورنه دانم تو کجا و ره بیداد گران

سهل باشد همه بگذاشتن و بگذشتن 
کاین بود عاقبت کار جهان گذران

شهریارا غم آوارگی و دربدری 
شورها در دلم انگیخته چون نوسفران

                                                                                  "شهریار"


برچسب‌ها: از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران رفتم از کوی تو ل
نوشته شده در شنبه 20 اردیبهشت1393ساعت 11:50 PM توسط ج.س| |
چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم

یار تنهاماندگان را دم‌به‌دم می‌خواندیم

جمله یاران چون خیال از پیش ما برخاستند
ما خیال یار خود را پیش خود بنشاندیم

ساعتی از جوی مهرش آب بر دل می‌زدیم
ساعتی زیر درختش میوه می‌افشاندیم

ساعتی می‌کرد بر ما شکر و گوهر نثار
ساعتی از شکر او ما مگس می‌راندیم

چون خیال او درآمد بر درش دربان شدیم
چون خیال او برون شد ما در این درماندیم

                                                                                           "مولانا"


برچسب‌ها: جمله یاران چون خیال از پیش ما برخاستند ما خیال یار
نوشته شده در یکشنبه 14 اردیبهشت1393ساعت 10:30 PM توسط ج.س| |

گفت به مجنون صنمی در دمشق
کای شده مستغرق دریای عشق
عشق چه و مرتبه ی عشق چیست؟
عاشق و معشوق در این پرده کیست؟
عاشق یکرنگ حقیقت شناس
گفت: که ای محو امید و هراس
نیست در این پرده بجز عشق کس
اول و اخر همه عشق است و بس
عاشق و معشوق ز یک مصدرند
شاهد عینیت یکدیگرند
عشق مجازی به حقیقت قویست
جذبه صورت کشش معنویست
آتش عشق از من دیوانه پرس
کوکبه ی شمع ز پروانه پرس
عشق به هر سینه که کاوش کند
خون دل از دیده تراوش کند
عشق کجا راحت و آسودگی؟
عشق کجا دامن آلودگی؟
گر تو در این سلسله آسوده ای
عاشق آسایش خود بوده ای
عشق همه سوز و گداز است و بس
نیستی و عجز و نیاز است و بس
آتش عشق از تو گدازد تو را
صاف تر از آیینه سازد تو را
عشق کز آن مزرع جان روشن است
یک شررش آتش صد خرمن است
ما که در این آتش سوزنده ایم
کشته ی عشق و به او زنده ایم

                                                                                            "جامی"


برچسب‌ها: گفت به مجنون صنمی در دمشق, کای شده مستغرق دریای عشق
نوشته شده در یکشنبه 31 فروردین1393ساعت 0:14 AM توسط ج.س| |
اما تو بگو «دوستی» ما به چه قیمت؟
امروز به این قیمت، فردا به چه قیمت؟

ای خیره به دلتنگی محبوس در این تنگ
این حسرت دریاست تماشا به چه قیمت

یك عمر جدایی به هوای نفسی وصل
گیرم كه جوان گشت زلیخا به چه قیمت

از مضحكه دشمن تا سرزنش دوست
تاوان تو را می‌دهم اما به چه قیمت

مقصود اگر از دیدن دنیا فقط این بود
دیدیم، ولی دیدن دنیا به چه قیمت

                                                                                                "فاضل نظری"

برچسب‌ها: اما تو بگو «دوستی» ما به چه قیمت
نوشته شده در چهارشنبه 20 آذر1392ساعت 7:36 PM توسط ج.س| |

در سر زلف سیاه تو چه سوداست که نیست
وز غم عشق تو در شهر چه غوغاست که نیست 

گفتی از لعل من امروز تمنای تو چیست
در دلم زان لب شیرین چه تمناست که نیست 

بجز از زلف کژت سلسله جنبان دلم
خم زلف تو گواه من شیداست که نیست 

پای بند غم سودای تو مسکین دل من
نتوان گفت که این طلعت زیباست که نیست 

در چمن نیست ببالای بلندت سروی
راستی در قد زیبای تو پیداست که نیست 

با جمالت نکنم میل تماشای بهار
زانکه در گلشن رویت چه تماشاست که نیست 

گر کسی گفت که چون قد تو شمشادی نیست
اگر آن قامت و بالاست بگو راست که نیست

گفتی از نرگس رعنای منت هست شکیب
شاهد حال من آن نرگس رعناست که نیست

ایکه خواجو ز سر زلف تو شد سودائی
در سر زلف سیاه توچه سوداست که نیست 

                                                                                                                     "خواجوی کرمانی"

برچسب‌ها: در سر زلف سیاه تو چه سوداست که نیست
نوشته شده در سه شنبه 5 آذر1392ساعت 10:44 PM توسط ج.س| |
در وادی تسلیم و رضا چون و چرا نیست
بیمار غمش را بجز از درد و دوا نیست

دوری نکن از حضرت معبود که معبود
نزدیک به قدریست که محتاج صدا نیست

گفتند حریفان سخنی چند ز وصلش
گفتند ولی درک سخن در خور ما نیست

جمعی ز وصلش نشناسند سر از پا
بی پا و سری در خور هر بی سر و پا نیست

در محضر سلطان خطا پوش خطا بخش
ای ترک خطایی بنشین جای خطا نیست

"دادند بپوشیم ندادند نپوشیم
ما را هوس پیرهن و شال و قبا نیست"

ما را نبود جز هوس بزم تو لیکن
در خدمت سلطان چه کنم جای گدا نیست

ساعی بگذر از خود اگر طالب مائی
زیرا که در این دایره جای من و ما نیست 

                                                                                                 "مرشد چلویی"

برچسب‌ها: در وادی تسلیم و رضا چون و چرا نیست
نوشته شده در جمعه 25 مرداد1392ساعت 1:53 AM توسط ج.س| |
چو در بستی به روی من به کوی صبر رو کردم 
چـو درمانم نبخشیدی به درد خویش خـو کردم

چرا رو در تو آرم من ، که خود را گم کنم درتو
به خود باز آمدم نقش تو در خود جستجوکردم

خیـالـت سـاده دل تر بود و با ما از تو یکـروتـر
مــن ایـنـها هـردو با آیـیــنه دل روبـرو کــردم

فـشردم بـا هـمه مستی به دل سنـگ صبـوری را
ز حــال گــریـه پنـهان حـکایت بـا سبـو کـردم

فـرودآی ای عـزیـز دل کـه مـن از نقش غیر تـو
ســرای دیده با اشـک ندامت شسـتـشو کــردم

"صفـایـی بـود دیـشب بـا خیـالت خـلـوت مــا را
ولـــی مــن بـاز پنـهانی تـو را هـم آرزو کـردم"

مـلول از نــالـه بـلـبل مبـاش ای بــاغبـان رفـتـم
حـلالـم کـن اگر وقتی گلی در غنچه بو کردم

تـو بـا اغـیـار پیش چشم من می در سبـو کـردی
مـن از بیـم شمـاتت گـریه، پنـهان در گلو کردم

حـراج عشـق و تــاراج جـوانـی وحشـت پـیـری
در ایـن هنگام من کاری که کردم یاد او کردم

از ایــن پـس شهـریـارا ! مــا و از مـردم رمیدنـها
کـه مـن پیـونـد خـاطـر با غزالـی مشکمو کردم

                                                                      "استاد شهریار"

برچسب‌ها: چو در بستی به روی من به کوی صبر رو کردم
نوشته شده در چهارشنبه 23 مرداد1392ساعت 9:18 PM توسط ج.س| |
تو آن بُتی که پرستیدنت خطایی نیست
و گر خطاست مرا از خطا ابایی نیست

بیا که در شب گرداب زلف موّاجت
به غیر گوشه ی چشم تو ناخدایی نیست

درون خاک، دلم می تپد هنوز اینجا
به جز صدای قدم های تو صدایی نیست

نه حرف عقل بزن با کسی نه لاف جنون
که هر کجا خبری هست ادعایی نیست

دلیل عشق فراموش کردن دنیاست
و گرنه بین من و دوست ماجرایی نیست

سفر به مقصد سر در گمی رسید چه خوب
که در ادامه ی این راه ردّ پایی نیست

                                                                                                                        "فاضل نظری"


برچسب‌ها: تو آن بُتی که پرستیدنت خطایی نیست
نوشته شده در جمعه 18 مرداد1392ساعت 7:39 PM توسط ج.س| |

دل ِ من در شبِ گیسوی تو عاشق شد و مرد
عشقِ او قصه ی فردای خلایق شد و مرد

از همان لحظه کــه چشمانِ تـو را دید دلم
آخـریــن ثانیه ی عمرِ دقایق شد و مرد

بــر گــلِ روی تـو و موی تو دلباخته بود
دلِ دلباخته بــیــمارِ علایق شــد و مرد

دیـد چـون قصه ی هجرِ تو حقیقت دارد
واله گـردیـد و پذیرای حقایق شد و مرد

عاشق ارجان ندهد لایق معشوقش نیست
(جلوه) جان داد به عشق تو و لایق شد و مرد

                                                                                                                     "مهدی وحید دستجردی"


برچسب‌ها: دل ِ من در شبِ گیسوی تو عاشق شد و مرد
نوشته شده در جمعه 30 فروردین1392ساعت 3:29 PM توسط ج.س| |


نیست در شهـــــــــــر نگاری که دل ما ببـرد
بختــــــــم ار یار شود رختـــــــم از اینجا ببرد

کو حـریفی کش سر مست که پیش کرمش
عاشق سوختـــــــــــه دل نام تمنــــــــا ببرد

در خیال اینهـــــــــمه لعبت بهوس میـــــبازم
بو که صاحب نظـــــــــــــــری نام تماشا ببرد

باغبــــــانا ز خزان بیخبرت می بیــــــــــــــنم
آه از آنروز که بادت گل رعنــــــــــــــــــــا ببرد

رهـــزن دهــــــــــر نخفـتست مشو ایمن ازو
اگر امـــــــــروز نبردست که فــــــــــــردا ببرد

علــــم و فضلی که بچل سال دلم جمع آورد
ترسم آن نرگس مستانه بیغــــــــــــــما ببرد

سحر با معجــــــــــزه پهلو نزند دل خوش دار
سامری کیست که دست از ید بیضا ببـــــرد

جام میــــــــــنایی می سد ره تنگدلی ست
منه از دست که سیل غمت از جا ببـــــــــرد

راه عشق ار چه کمینــــــــگاه کماندارانست
هر که دانسته رود صرفه ز اعـــــــــــــدا ببرد

حافظ ار جان طلبد غمـــــــــــــزه مستانه یار
خانه از غیـــــــــــــر بپرداز و بهل تا ببــــــــرد

                                                                                                                            "حــافــظ"


برچسب‌ها: نیست در شهـــــــــــر نگاری که دل ما ببـرد بختـــ
نوشته شده در دوشنبه 7 اسفند1391ساعت 0:21 AM توسط ج.س| |


به‌تنهایی گرفتارند مشتی بی‌پناه اینجا

مسافرخانه رنج است یا تبعیدگاه اینجا



غرض رنجیدن ما بود از دنیا که حاصل شد

مکن عمر مرا ای عشق بیش از این تباه اینجا



برای چرخش این آسیاب کهنة دل سنگ

به خون خویش می‌غلتند صدها بی‌گناه اینجا



نشان خانه خود را در این صحرای سردرگم

بپرس از کاروانهایی که گم کردند راه اینجا



اگر شادی سراغ از من بگیرد جای حیرت نیست

نشان می‌جوید از من تا نیاید اشتباه اینجا



تو زیبایی و زیبایی در اینجا کم گناهی نیست

هزاران سنگ خواهد خورد در مرداب ماه اینجا

                                                                                                                        "فاضل نظری"


برچسب‌ها: به‌تنهایی گرفتارند مشتی بی‌پناه اینجا مسافرخانه ر
نوشته شده در شنبه 18 آذر1391ساعت 10:47 PM توسط ج.س| |


داستان عشق استاد شهریار - بخش دوم

آشنایی شاعر جوان با «پری» منجر به دیدارهایی با والدین او
و سرانجام دوستی بین این دو جوان و نامزدی می شود
و روزگار بسیار خوشی در زنگی شهریار آغاز می شود
در همین زمان است که شهریار
سروده ی زیبای «آغوش ماه» را می سراید

☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼

نگاهی کرده در آفاق و ماهی کرده ام پیدا
چه روشن ماه و روشن بین نگاهی کرده ام پیدا

به سوی خلق هر راهی که دارم کور خواهد شد
که از دل با خدای خویش راهی کرده ام پیدا

من آن بخت سپید خود که گم شد سال ها از من
کنون در گوشه ی چشم سیاهی کرده ام پیدا

به آهی کز دل آوردم گرفتم دامن همّت
خداوندا چه دامنگیر آهی کرده ام پیدا

برای زندگانی موجبی در خود نمی دیدم
کنون گر عمر باشد تکیه گاهی کرده ام پیدا

گدای عشقم و عرض نیاز بی نیازی را
بلند ایوان ناز پادشاهی کرده ام پیدا

از این پس «شهریارا» از غم دنیا نیندیشم
که چون آغوش پیر خود پناهی کرده ام پیدا


و این قصه سَرِ دراز دارد...
سربلند باشید

نوشته شده در چهارشنبه 29 شهریور1391ساعت 1:50 PM توسط ج.س| |

داستان عشق استاد شهریار
در سایه ی حساسیت فطری شاعر و توانایی بیان و زیبایی کلام او
به صورت اشعاری بسیار زیبا و دلنشین در آمده
و در ادبیات سروده ای به طور جاودانه ثبت گردیده است

شاعر نازک دل و جوان ما در سال 1300 شمسی به تهران آمد
و پس از گذراندن دارالفنون وارد مدرسه ی طب شد
و در این دوران بود که داستان دلداگی غم انگیزش آغاز شد

می گویند روزی استاد صبا و استاد ملک الشعراء و شهریار جوان
در خیابان پامنار در یک مغازه نشسته بودند
و آتش بازی را تماشا می کردند
ناگهان دختری بلند قد و بسیار زیبا
که او هم با شور و شوق آتش بازی را تماشا می کرد
نظر شهریار را جلب می کند
اسم این دختر زیبا صفت «ثریا» بود
و فرزند یک سرهنگ ارتش بود
ولی شهریار در اشعارش همیشه او را «پری» نامیده است
او چنان مجذوب این دختر می شود
که به قول خودش «روحم به دنبال او به پرواز در آمد»
و غزل زیبای «غوغا می کنی» یادگار این دیدار میمون است

☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼☼

ای غنچه ی خندان چرا خون در دل ما می کنی
خاری به خود می بندی و ما را ز سر وا می کنی

از تیر کج تابی تو، آخر کمان شد قامتم
کاخت نگون باد ای فلک با ما چه بد تا می کنی

ای شمع رقصان با نسیم آتش مزن پروانه را
با دوست هم رحمی چو با دشمن مدارا می کنی

با چون منی نازک خیال ابرو کشیدن از ملال
زشت است ای وحشی غزال اما چه زیبا می کنی

امروز ما بیچارگان امید فرداییش نیست
این دانی و با ما هنوز امروز و فردا می کنی

ای غم بگو از دست تو آخر کجا باید شدن؟
در گوشه ی میخانه هم ما را تو پیدا می کنی!

ما «شهریارا» بلبلان دیدیم بر طرف چمن
شور افکن و شیرین سخن اما تو غوغا می کنی

                                                                                                                          "استاد شهریار"
نوشته شده در سه شنبه 28 شهریور1391ساعت 12:34 PM توسط ج.س| |


باز با ما سری از «ناز» گران دارد یار
نکند باز دلی با دگران دارد یار؟!

خنده ارزانی هر خار و خسش هست ولی
گوش با بلبل خواننده گران دارد یار

آن وفایی که ز من دیده اگر هم برود
چشم دل در عقبِ سر نگران دارد یار

لاله رو هست ولی داغ غمش نیست به دل
کی سر پرسش خونین جگران دارد یار؟

گو دلی باشدش آن یار و نباشد با ما
اینش آسان بود ای دل، اگر آن دارد یار

می رود خوانده و ناخوانده به هر جا که رسید
تا مرا در به در و دل نگران دارد یار

داور دادگری هم به عوض دارم من
گر همه شیوه ی بیدادگران دارد یار

خواجه شاهد نپسندد مگر آتش باشد
«شهریارا» ره دل زد مگر آن دارد یار

                                                                                                                                شهریار


برچسب‌ها: باز با ما سری از «ناز» گران دارد یار, نکند باز دلی با دگران دارد یار
نوشته شده در پنجشنبه 16 شهریور1391ساعت 0:11 AM توسط ج.س| |

نشسته ام وسط ِ عاشقانه ای بی رحم
وخیره ام به شروع ِ ترانه ای بی رحم

هنوز متّهمم که تو را نفهمیدم
و پایبند ِ تو هستم، به خانه ای بی رحم

همیشه اشک چکیده میان قلبم ،تا-
نلرزد آینه ی بغض ِ چانه اي بي رحم

هنوز هم كه هنوز است عاشقت هستم
جواب عشق ِ من اما بهانه اي بي رحم

تمام بی کسی ام بی اراده می‌گرید
بر استخوان پُر از درد ِ شانه ای بی رحم

ببین که سوختم از لحظه های تبدارت
و مانده ام ته ِ جیب ِ زمانه ای بی رحم

****
نه تبرئه و نه حبسی نوشته ای قاضی!
و آتشم زده ای با زبانه ای بی رحم

                                                                                                                     "صنم میرزازاده نافع"

برچسب‌ها: نشسته ام وسط ِ عاشقانه ای بی رحم وخیره ام به شروع , صنم میرزازاده نافع
نوشته شده در شنبه 28 مرداد1391ساعت 0:4 AM توسط ج.س| |


خوشا آنانکه با عزت ز گیتی
بساط خویش برچیدندو رفتند

زکالاهای این آشفته بازار
محبت را پسندیدند و رفتند

خوشا آنانکه در میزان وجدان
حساب خویش سنجیدند و رفتند

نگردیدند هرگز گرد باطل
حقیقت را پسندیدند و رفتند

خوشا آنانکه بر این صحنه ی خاک
چو خورشیدی درخشیدند و رفتند

خوشا آنانکه با اخلاص و ایمان
حریم دوست بوسیدند و رفتند

خوشا آنانکه که پا در وادی حق
نهادند و نلغزیدند و رفتند

                                                                                                     "دكتر قاسم رسا خراساني"


برچسب‌ها: خوشا آنانکه با عزت ز گیتی
نوشته شده در شنبه 10 تیر1391ساعت 7:21 PM توسط ج.س| |

روزگاریست که ما را نگران می‌داری
مخلصان را نه به وضع دگران می‌داری

گوشه چشم رضایی به منت باز نشد
این چنین عزت صاحب نظران می‌داری

ساعد آن به که بپوشی تو چو از بهر نگار
دست در خون دل پرهنران می‌داری

نه گل از دست غمت رست و نه بلبل در باغ
همه را نعره زنان جامه دران می‌داری

ای که در دلق ملمع طلبی نقد حضور
چشم سری عجب از بی‌خبران می‌داری

چون تویی نرگس باغ نظر ای چشم و چراغ
سر چرا بر من دلخسته گران می‌داری

گوهر جام جم از کان جهانی دگر است
تو تمنا ز گل کوزه گران می‌داری

پدر تجربه ای دل تویی آخر ز چه روی
طمع مهر و وفا زین پسران می‌داری

کیسه سیم و زرت پاک بباید پرداخت
این طمع‌ها که تو از سیمبران می‌داری

گر چه رندی و خرابی گنه ماست ولی
عاشقی گفت که تو بنده بر آن می‌داری

مگذران روز سلامت به ملامت حافظ
چه توقع ز جهان گذران می‌داری

                                                                                                                                 "حافظ"
نوشته شده در پنجشنبه 1 تیر1391ساعت 0:30 AM توسط ج.س| |


نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت
که جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

تحمل گفتی و من هم که کردم سال ها اما
چقدر آخر تحمل بلکه یادت رفته پیمانت

چو بلبل نغمه خوانم تا تو چون گل پاکدامانی
حذر از خار دامنگیر کن دستم به دامانت

تمنای وصالم نیست عشق من مگیر از من
به دردت خو گرفتم نیستم در بند درمانت

امید خسته ام تا چند گیرد با اجل کشتی
بمیرم یا بمانم پادشاها چیست فرمانت

شبی با دل به هجران تو ای سلطان ملک دل
میان گریه می گفتم که کو ای ملک سلطانت

چه شبهایی که چون سایه خزیدم پای قصر تو
به امیدی که مهتاب رخت بینم در ایوانت

به گردنبند لعلی داشتی چون چشم من خونین
نباشد خون مظلومان؟ که می گیرد گریبانت

دل تنگم حریف درد و اندوه فراوان نیست
امان ای سنگدل از درد و اندوه فراوانت

به شعرت شهریارا بیدلان تا عشق میورزند
نسیم وصل را ماند نوید طبع دیوانت

                                                                                                                              "شهریار"


برچسب‌ها: نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانت, شهریار
نوشته شده در چهارشنبه 10 خرداد1391ساعت 11:50 PM توسط ج.س| |