شهریار عشق

تقدیم به ساحت آسمانی شعر و ادب ایران زمین و تقدیم به روح بلند شهریار


در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد
کس جای در این خانه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که دهم باز پس آرد
کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش مانیست
آن شمع که می‌سوزد و پروانه ندارد

دل خانه عشقست خدا را به که گویم 
کارایشی از عشق کس این خانه ندارد

گفتم مه من! از چه تو در دام نیفتی
گفتا چه کنم دام شما دانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پای
دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کنی قصه ز اسکندر و دارا
ده روزه عمر این همه افسانه ندارد

                                                          "حسین پژمان بختیاری"

نوشته شده در دوشنبه 28 تیر1389ساعت 0:32 AM توسط سینا| |

شهر ما خالی و خاموش و خراب است و پلید
کس در این شهر ز دلدار وفایی که ندید

مردمش خسته و غمگین و پریشان حالند
در دل هیچ کسی نیست رسیدن به امید

دل عشاق ز دلتنگی و تنهایی سوخت
آتش و شعله ی غربت به همه شهر دمید

دلخوشی نیست در این شهر ،بدان ای دل تنگ
عزم رفتن کن از این دولت اندوه سپید

کو جوانمردی و آن عزٌت و تقدیر نکو؟
مرغ شادی ز سراپرده ی این شهر پرید

ناگزیرست گریزد به گذرگاه خیال
مست دیوانه ی شیدا، جگر عشق درید

دل من تا سخن مرگ و فنای تو شنید
سوی آن برزخ تنهایی و تاریک دوید

                                                                     "؟"

نوشته شده در شنبه 26 تیر1389ساعت 4:49 PM توسط سینا| |

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
 به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد
 
دفتر قلب مرا وا كن و نامی بنویس
سند عشق به امضا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه‌ای از نرسیدن‌هایم
كوشش رود به دریا شدنش می ارزد

كیستم ؟باز همان آتش سردی كه هنوز
حتم دارد كه به احیا شدنش می ارزد

با دو دست تو فرو ریختنِ دم به دمم
به همان لحظه‌ی بر پا شدنش می ارزد

دل من در سبدی ـ عشق ـ به نیل تو سپرد
نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

سال‌ها گرچه كه در پیله بماند غزلم
صبر این كرم به زیبا شدنش می ارزد
                                                     
                                                                         "؟"

نوشته شده در یکشنبه 20 تیر1389ساعت 5:41 PM توسط سینا| |

جا مانده است
چیزی جایی

که هیچ گاه دیگر
هیچ چیز
جایش را پر نخواهد کرد

نه موهای سیاه و
نه دندانهای سفید

                                     "حسین پناهی"

نوشته شده در پنجشنبه 17 تیر1389ساعت 3:14 PM توسط سینا| |


شبو خوب مي شناسمش
من و شب
قصه داريم واسه هم
من و شب پشت سر روز مي شينيم حرف مي زنيم !
من و شب،
واسه هم شعر مي خونيم
با هم آروم مي گيريم
من و شب خلوتمون مقدسه،
من و شب خلوتمون، خلوت قلب و نفسه
خلوت دو همنواي بي کسه
که به اندازه ي زندگي به هم محتاجن
من شبو دوست دارم!
شب منو دوست داره!
من که عاقلا ازم فراري ان
من که ديوونه ي واژه بافي ام
واسه ي شب کافي ام!
وقتي آفتاب مي زنه
من کمم !
واسه روز
من هميشه کم بودم!
من و روز
همو هيچ دوست نداريم!
من و روز منتظر يه فرصتيم سر به سر هم بذاريم!
تا که اين خورشيد تکراري ي لعنتي بره
من و شب خوب مي دونيم
ما رو هيچکس نمي خواد!
وقتي خورشيد سره
هر کي با روز بده
مايه ي دردسره !

                                                                             "کامبیز میرزایی"

نوشته شده در دوشنبه 14 تیر1389ساعت 12:8 PM توسط سینا| |

روی ماه دستمال نمدار می کشم
نوک قاشق آسمونو می چشم

می پاشم ستاره ها رو سر رات
که بیای قدم بذاری رو چشم

شبا رو جمع می کنم تا می زنم
رنگ روغنی به فردا می زنم

همه ی تلخیا رو دور می ریزم
طعم شیرینی به دریا می زنم

واسه ی اومدنت برنامه هاست
همه ی جاده ها آب پاشی می شه

نوک هر پرنده ای شاخه گلی
کف رودخونه هامون کاشی میشه

یه حساب تازه ای باز می کنم
شکل ماهتو پس انداز می کنم

                                                    "محمد صالح علا"

نوشته شده در چهارشنبه 9 تیر1389ساعت 10:18 PM توسط سینا| |

دهانت را می بویند
مبادا که گفته باشی دوستت می دارم
دل ات را می بویند
روزگار غریبی ست نازنین

و عشق را
کنار تیرک راه بند
تازیانه می زنند .
عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچ سرما
آتش را به سوختْ بارِ سرود و شعر
فروزان می دارند
به اندیشیدن خطر مکن
روزگار غریبی ست نازنین

آن که بر در می کوبد شباهنگام
به کشتن چراغ آمده است .
نور را در پستوی خانه نهان باید کرد
آنک قصابان اند بر گذرگاه ها مستقر
با کنده وساتوری خون آلود
روزگار غریبی ست، نازنین

و تبسم را بر لب ها جراحی می کنند
و ترانه ها را بر دهان .
شوق را در پستوی خانه نهان بایدکرد
کباب قناری
بر اتش سوسن و یاس
روزگار غریبی ست، نازنین

ابلیس پیروزْ مست
سور عزای ما را بر سفره نشسته است
خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد

                                                                       "شاملو"

نوشته شده در دوشنبه 7 تیر1389ساعت 1:0 PM توسط سینا| |

 

دل به غم سپرده ام در عبور سال ها

زخمی از زمانه و خسته از خیال ها

 

چون حکایتی مگو رفته ام ز یاد ها

برگ بی درختمُ در مسیر باد ها

 

نه صدایی نه سکوتی نه درنگی نه نگاهی

نه تو را مانده امیدی نه مرا مانده پناهی

 

نیشها و نوشها چشیده ام

بس روا و ناروا شنیده ام

 

هرچه داغ را به دل سپرده ام

هرچه درد را به جان خریده ام

در مسیر باد ها ...

 

هرچه داغ را به دل سپرده ام

هرپه درد را به جان خریده ام

در عبور سال ها ...

 

نه صدایی نه سکوتی نه درنگی نه نگاهی

نه تو را مانده امیدی نه مرا مانده پناهی

                                                               "؟"

نوشته شده در پنجشنبه 3 تیر1389ساعت 11:55 PM توسط سینا| |

همچو فرهاد بود كوه كني پيشه ما
كوه ما سينه ما ، ناخن ما، تيشه ما

بهر يك جرعه مي ، منت ساقي نكشيم
اشك ما ، باده ما ، ديده ما ، شيشه ما

ماه من ، شاه من ،
بیا دمی به برم
بيا اي تاج سرم

دل به يار بي وفاي خويشتن
دادم و ديدم سزاي خويشتن
 
زخم فرهادو من از يك تيشه بود
او به سر زد ، من به پاي خويشتن

هرکه ننشیند به جای خویشتن
افتد و بیند حبیبم سزای خویشتن

اگر دل مي بري جانا، روا باشد كه دلداري
ميان دلبران الحق ، به دل داری سزاواري

دلا ديشب چه ميكردي تو در كوي حبيب من
الهي خون شوي اي دل ، تو هم گشتي رقيب من

                                                                                      "؟"

نوشته شده در سه شنبه 1 تیر1389ساعت 2:5 PM توسط سینا| |