شهریار عشق

تقدیم به ساحت آسمانی شعر و ادب ایران زمین و تقدیم به روح بلند شهریار

یکم
من طلبنی وجدنی و من وجدنی عرفنی و من عرفنی احبنی و من احبنی عشقنی و من عشقنی عشقه و من عشقه قتله و من قتله فعلی دیته و من علی دیته فانا دیته / (حدیث قدسی)
هر کس مرا طلب کند، مرا می یابد و هر که مرا بیابد، مرا می شناسد و هر که مرا بشناسد، مرا دوست دارد و هر کسی مرا دوست بدارد، عاشقم می شود و هر که عاشقم بشود، من عاشقش می شوم و هر کس را که عاشقش بشم، او را خواهم کشت و هر کس را بکشم، خون او به گردن من است و هر کس که به گردن من خون دارد، من خود خون بهای او هستم.

دوم
جهان را از آب ساختند. و خاک . و باد و آتش.

سوم 
باران که بر زمینِ سخت می بارد ، دلِ دانه را شکوفا می کند. هنوز ، اشک بر تو ، حجاب های سختِ دل را می شکفد.هیچ تشنه ای سیراب نشد جز آنکه نام تو را به طلب خواند.ما إنْ شَرِبْتُمْ رَیَّ عَذْبٍ فَأذْکُرونی. هیچ بارانی نبارید ، هیچ آبی بر زمین جاری نشد جز آنکه نخست ، بر تشنه کامیِِ تو از مهرِ مادرت شهادت داد.

چهارم 
بر زمین که افتادی ، جهان باز ایستاد. به هر سو که نگریستی یاری دهنده ای نمانده بود. غریب بودی و غریبه شدی. ندا دادی یارانِ کشته ات را. برادرت را. پسرانت را. أَمْ حالَتْ مَوَدَّتُکُمْ عَنْ إِمامِکُمْ فَلا تَنْصُرُونَهُ؟ آیا از محبتِ من دست کشیده اید که به یاری ام نمی آئید؟ هزار هزار تیر از آسمان روانه شد. به زیارت می آمدند که چنین به اشتیاق بر دست و صورتش می نشستند؟ چون از اسب فرو افتاد، نبرد را وانهاد. دست بر آستان جانان شد :
تو را مى‌خوانم و نیازمندانه به تو مشتاقم و هراسانه به تو پناه مى‌برم و با حال حزن به درگاه تو مى‌گریم و ناتوانمندانه از تو یارى مى‌طلبم و تنها بر تو توکّل مى‌کنم، میان ما و این قوم حکم فرما! 
پس به سوی قتلگاه کشاندنش.پیکر، تیرآجین و قامت خونین. بر زمینش کشیدند.
یومٌ علی صدرالمصطفی و یومٌ علی وجه الثری
روزی بر سینه ی پیامبر نشستی و روزی دیگر صورتت را بر خاک کشاندند.

پنجم 
هنوز سر ِ بریده اش بر بالای نیزه ها نرفته ، خیمه ها را به آتش کشیدند. پیکرها بر زمین مانده، کوفیان به غنیمت خواهی به حرم تاختند. قیامتی شد. تو بی سر بر روی خاک و سواران بر پیکرت می تاختند. آتشی که بر حَرَمت افتاد تاریخ را رها نکرد. کشیده شد تا روزگارانِ ما.
آه اي مرگ تو معيار!
مرگت چنان زندگي را به سخره گرفت
و آن را بي قدر كرد
كه مردني چنان،
غبطه بزرگ زندگاني شد!

ششم 
چون کشته شدی آسمان را غباری سرخ فرو گرفت و تا سه روز باد از وزیدن نایستاد. آنچنان که عده ای گفتند دعای پسر پیامبر محقق شده است. آنگاه که فرمود :ثُمَّ یَنْتَقِمُ لی مِنْکُمْ مِنْ حَیْثُ لا تَشْعُرُونَ انتقام مرا از آنجا که گمان نمى‌برید از شما بگیرد. در دلِ کوفیان ، آشوبی شد. پس سرها را بر نیزه کردند تا بزدلی شان پشتِ زشت کاریشان پنهان شود. و خورشید دوباره طلوع کرد. یکبار از خانه ی علی و باری دیگر بر بالای نیزه ها.
چندان تناوري و بلند
كه به هنگام تماشا
كلاه از سر كودك عقل مي افتد.

هفتم 
مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَ مِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَ مَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا / سوره احزاب. آیه بیست و سوم
از مومنان کسانی هستند که به پيمانی که با خدا بسته بودند وفا کردند، بعضی بر سر پيمان خويش جان باختند و بعضی چشم به راهند و هيچ پيمان خود دگرگون نکرده اند.

هشتم
پایان ِ سخن
پایان ِ من است
تو انتها نداری ...
___________________________
هر زخم روایتی است...

روایت نهم: خون ِ خدا


برچسب‌ها: امام حسین, ع, حسین, خون خدا, جانم حسین
نوشته شده در پنجشنبه 15 آبان1393ساعت 0:31 AM توسط ج.س| |
نفسم گرفت از این شب در این حصار بشکن
در این حصار جادویی روزگار بشکن
 
چو شقایق از دل سنگ برآر رایت خون
به جنون صلابت صخره ی کوهسار بشکن
 
تو که ترجمان صبحی به ترنم و ترانه
لب زخم دیده بگشا، صف انتظار بشکن
 
زبرون کسی نیاید، چو به یاری تو این جا
تو ز خویشتن برون آ سپه تتار بشکن
 
شب غارت تتاران همه سو فکنده سایه
تو به آذرخشی این سایه دیوسار بشکن
 
سر آن ندارد امشب که برآید آفتابی
تو خود آفتاب خود باش، طلسم کار بشکن
 
بسرای تا که هستی، که سرودنست بودن
به ترنمی دژ وحشت این دیار بشکن
 
                                                                                                         "محمد رضا شفیعی کدکنی"

 


برچسب‌ها: نفسم گرفت از این شب, در ِ این حصار بشکن در ِ ایــــن حصــــار ِ جـــادو
نوشته شده در چهارشنبه 24 اردیبهشت1393ساعت 11:1 PM توسط ج.س| |
در وادی تسلیم و رضا چون و چرا نیست
بیمار غمش را بجز از درد و دوا نیست

دوری نکن از حضرت معبود که معبود
نزدیک به قدریست که محتاج صدا نیست

گفتند حریفان سخنی چند ز وصلش
گفتند ولی درک سخن در خور ما نیست

جمعی ز وصلش نشناسند سر از پا
بی پا و سری در خور هر بی سر و پا نیست

در محضر سلطان خطا پوش خطا بخش
ای ترک خطایی بنشین جای خطا نیست

"دادند بپوشیم ندادند نپوشیم
ما را هوس پیرهن و شال و قبا نیست"

ما را نبود جز هوس بزم تو لیکن
در خدمت سلطان چه کنم جای گدا نیست

ساعی بگذر از خود اگر طالب مائی
زیرا که در این دایره جای من و ما نیست 

                                                                                                 "مرشد چلویی"

برچسب‌ها: در وادی تسلیم و رضا چون و چرا نیست
نوشته شده در جمعه 25 مرداد1392ساعت 1:53 AM توسط ج.س| |

دل ِ من در شبِ گیسوی تو عاشق شد و مرد
عشقِ او قصه ی فردای خلایق شد و مرد

از همان لحظه کــه چشمانِ تـو را دید دلم
آخـریــن ثانیه ی عمرِ دقایق شد و مرد

بــر گــلِ روی تـو و موی تو دلباخته بود
دلِ دلباخته بــیــمارِ علایق شــد و مرد

دیـد چـون قصه ی هجرِ تو حقیقت دارد
واله گـردیـد و پذیرای حقایق شد و مرد

عاشق ارجان ندهد لایق معشوقش نیست
(جلوه) جان داد به عشق تو و لایق شد و مرد

                                                                                                                     "مهدی وحید دستجردی"


برچسب‌ها: دل ِ من در شبِ گیسوی تو عاشق شد و مرد
نوشته شده در جمعه 30 فروردین1392ساعت 3:29 PM توسط ج.س| |

نشسته ام وسط ِ عاشقانه ای بی رحم
وخیره ام به شروع ِ ترانه ای بی رحم

هنوز متّهمم که تو را نفهمیدم
و پایبند ِ تو هستم، به خانه ای بی رحم

همیشه اشک چکیده میان قلبم ،تا-
نلرزد آینه ی بغض ِ چانه اي بي رحم

هنوز هم كه هنوز است عاشقت هستم
جواب عشق ِ من اما بهانه اي بي رحم

تمام بی کسی ام بی اراده می‌گرید
بر استخوان پُر از درد ِ شانه ای بی رحم

ببین که سوختم از لحظه های تبدارت
و مانده ام ته ِ جیب ِ زمانه ای بی رحم

****
نه تبرئه و نه حبسی نوشته ای قاضی!
و آتشم زده ای با زبانه ای بی رحم

                                                                                                                     "صنم میرزازاده نافع"

برچسب‌ها: نشسته ام وسط ِ عاشقانه ای بی رحم وخیره ام به شروع , صنم میرزازاده نافع
نوشته شده در شنبه 28 مرداد1391ساعت 0:4 AM توسط ج.س| |


خوشا آنانکه با عزت ز گیتی
بساط خویش برچیدندو رفتند

زکالاهای این آشفته بازار
محبت را پسندیدند و رفتند

خوشا آنانکه در میزان وجدان
حساب خویش سنجیدند و رفتند

نگردیدند هرگز گرد باطل
حقیقت را پسندیدند و رفتند

خوشا آنانکه بر این صحنه ی خاک
چو خورشیدی درخشیدند و رفتند

خوشا آنانکه با اخلاص و ایمان
حریم دوست بوسیدند و رفتند

خوشا آنانکه که پا در وادی حق
نهادند و نلغزیدند و رفتند

                                                                                                     "دكتر قاسم رسا خراساني"


برچسب‌ها: خوشا آنانکه با عزت ز گیتی
نوشته شده در شنبه 10 تیر1391ساعت 7:21 PM توسط ج.س| |


مرد بی حاصل نیابد یار با تحصیل را
جان ابراهیم باید عشق اسماعیل را

گر هزاران جان لبش را هدیه آرم گویدم
نزد عیسا تحفه چون آری همی انجیل را

زلف چون پرچین کند خواری نماید مشک را
غمزه چون بر هم زند قیمت فزاید نیل را

چون وصال یار نبود گو دل و جانم مباش
چون شه و فرزین نباشد خاک بر سر فیل را

از دو چشمش تیز گردد ساحری ابلیس را
وز لبانش کند گردد تیغ عزراییل را

گر چه زمزم را پدید آورد هم نامش به پای
او به مویی هم روان کرد از دو چشمم نیل را

جان و دل کردم فدای خاکپایش بهر آنک
از برای کعبه چاکر بود باید میل را

آب خورشید و مه اکنون برده شد کو بر فروخت
در خم زلف از برای عاشقان قندیل را

ای سنایی گر هوای خوبرویان می‌کنی
از نخستت ساخت باید دبه و زنبیل را

                                                                                                                        "سنایی غزنوی"

نوشته شده در جمعه 29 اردیبهشت1391ساعت 10:25 PM توسط ج.س| |


در این زمانه بی های و هوی لال پرست
خوشا به حال کلاغان قیل و قال پرست

چگونه شرح دهم لحظه لحظه خود را
برای این همه ناباور خیال پرست؟

به شب نشینی خرچنگ های مردابی
چگونه رقص کند ماهی زلال پرست

رسیده ها چه غریب و نچیده می افتند
به پای هرزه علفهای باغ کال پرست

رسیده ام به کمالی که جز اناالحق نیست
کمال دار برای من کمال پرست

هنوز زنده ام و زنده بودنم خاری ست
به چشم تنگی نا مردم زوال پرست

                                                                                                                 "محمد علی بهمنی"

نوشته شده در دوشنبه 25 اردیبهشت1391ساعت 11:41 PM توسط ج.س| |


دلم گرفته ، ای دوست ! هوای گریه با من ؛

گر از قفس گریزم ، کجا روم ، کجا ، من ؟

 
کجا روم ؟ که راهی به گلشنی ندانم ،

که دیده برگشودم ، به کنج تنگنا ، من .

 
نه بسته ام به کس دل ، نه بسته کس به من نیز،

چو تخته پاره بر موج ، رها ، رها ، رها ، من .

 
ز من هر آنکه او دور، چودل به سینه نزدیک ؛

به من هر آنکه نزدیک ، ازو جدا، جدا ، من !

 
نه چشم دل به سویی ، نه باده در سبویی

که تر کنم گلویی به یاد آشنا ، من .


ز بودنم چه افزود ؟ نبودنم چه کاهد ؟

که گو یدم به پاسخ ، که زنده ام چرا من ؟


ستاره ها نهفتم ، در آسمان ابری ــ

دلم گرفته ، ای دوست ! هوای گریه با من ...

                                                                                                                   "سیمین بهبهانی"

نوشته شده در پنجشنبه 14 اردیبهشت1391ساعت 9:38 PM توسط ج.س| |
غمگین چو پاییزم ، از من بگذر
شعری غم انگیزم ، از من بگذر

سر تا به پا عشقم ، دردم ، سوزم
بگذشته در آتش، شب چون روزم

بگذار ای بی خبر بسوزم
چون شمعی تا سحر بسوزم

دیگر ای مَه ! به حال خسته بگذارم
بگذر و با دلی شکسته بگذارم

بگذر از من تا به سوز دل بسوزم
در غم این عشق بی حاصل بسوزم

بگذر تا در شرار من نسوزی
بی پروا در کنار من نسوزی
همچون شمعی به تیره شبها

می دانی عشق ما ثمر ندارد
غیر از غم حاصلی دگر ندارد
بگذر زین قصۀ غم افزا

                                                                                                                    "تورج نگهبان"
نوشته شده در سه شنبه 5 اردیبهشت1391ساعت 0:36 AM توسط ج.س| |


دلـگـیـــر دلـگـیــــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر
از غصـه مـی‌مـیــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

بـا پـای از ره مـانــده در ایـن دشــت تــب‌دار
ای وای مـی‌مـیــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

سـوگنــد بر چشمـت که از تـو تــا دم مــرگ
دل بــر نمـی‌گیـــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

بالله که غیر از جرم عاشق بودن ای دوست
بی‌جـرم و تقصیــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

بـا شـهـپــر انـدیـشـــه دنـیـــــا گــردم امـــا
در بـنــد تـقــدیـــرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

آشــفـــتـــه تــر ز آشـفــتـــگـــــان روزگـــارم
از غــم بـه زنـجـیـرم مـــرا مـگـــذار و مـگـــذر

                                                                                                                             "یدالله عاطفی"

نوشته شده در یکشنبه 27 فروردین1391ساعت 1:13 PM توسط ج.س| |

وقتش رسیده حال و هوایم عوض شود
با سار ِ پشت پنجره جایم عوض شود

هی کار دست من بدهد چشم های تو
هی توبه بشکنم و خدایم عوض شود

با بیت های سر زده از سمت ِ ناگهان
حس می کنم که قافیه هایم عوض شود

جای تمام گریه ، غزل های ناگــــــزیر
با قاه قاه ِ خنده ی بی غم عوض شود

سهراب ِ شعرهای من از دست می رود
حتی اگر عقیده ی رستم عوض شود

قدری کلافه ام و هوس کرده ام که باز
در بیت های بعد ، ردیفم عوض شود

حـوّای جا گرفته در این فکر رنج ِ تلخ
انگــار هیچ وقـت به آدم نـمی رسد

تن داده ام به این که بسوزم در آتشت
حالا بهشت هم به جهنم نمی رسد

با این ردیف و قافیه بهتر نمی شوم !
وقتش رسیده حال و هوایم عوض شود

                                                                                                                                "؟"
نوشته شده در پنجشنبه 4 اسفند1390ساعت 1:50 PM توسط ج.س| |

در خم زلف تو از اهل جنون شد دل من
و اندر آن سلسله عمرى است كه خون شد دل من

در ازل با سر زلف تو چه پیوندى داشت
كه پریشان شد و از خویش برون شد دل من

این همه فتنه مگر زیر سر زلف تو بود
كه گرفتار بدین سحر و فسون شد دل من

سوخت سوداى تو سرمایه عمرم اى دوست
مى نپرسى كه در این واقعه چون شد دل من

بی‏ نشان گشتم و جستم چو نشان از دهنش
بر لب آب بقا راه نمون شد دل من

به تولاى تو اى كعبه ارباب صفا
پیش اهل حرم و دیر زبون شد دل من

زلف بر چهره نمودى تو پریشان و نگون
كه سیه ‏روز از آن بخت نگون شد دل من

در دبستان غمت خوانده چو یك حرف وفا
به صفاى تو كه داراى فنون شد دل من

روى بنما و ز من هستى موهوم بگیر
سیر از زندگى (نى) دون شد دل من

تا كه از خال لبت نكته موهوم آموخت
واقف سر ظهور ات بطون شد دل من

اى صفا نور صفایى به دل شیدا بخش
تیره از خیره‏ گى نفس حزون شد دل من

                                                                                                                     "علی اکبر شیدا"

نوشته شده در جمعه 9 دی1390ساعت 1:43 PM توسط ج.س| |

این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت

چون آب به جویبار و چون باد به دشت

هرگز غم دو روز مرا یاد نگشت
روزی که نیامده‌ست و روزی که گذشت

                                                                  "خیام"

یــلــداتـــــــــون قـــشـــنـــگ ♥

نوشته شده در چهارشنبه 30 آذر1390ساعت 1:42 PM توسط ج.س| |

یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت
دیوانه ای به دام جنونم کشید و رفت

پس کوچه های قلب مرا جستجو نکرد
اما مرا به عمق درونم کشید و رفت

یک آسمان ستاره ی آتش گرفته را
بر التهاب سرد قرونم کشید و رفت

من در سکوت و بغض و شکایت ز سرنوشت
خطی به روی بخت نگونم کشید و رفت

تا از خیال گنگ رهایی رها شوم
بانگی به گوش خواب سکونم کشید و رفت

شاید به پاس حرمت ویرانه های عشق
مرحم به زخم فاجعه گونم کشید و رفت

تا از حصار حسرت رفتن گذر کنم
رنجی به قدر کوچ کنونم کشید و رفت

دیگر اسیر آن من بیگانه نیستم
از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت

                                                                                                                    "افشین یداللهی"

نوشته شده در شنبه 19 آذر1390ساعت 1:48 PM توسط ج.س| |

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم
چشم بیمـار تـو را دیـدم و بیمار شدم 

فارغ از خود شدم و كوس اناالحق بزدم
همچو منصور خریدار سر دار شدم 

غم دلدار فكنده است به جانم، شررى
كه به جان آمدم و شهره بازار شدم 

درِ میخانه گشایید به رویم، شب و روز
كه من از مسجد و از مدرسه، بیزار شدم 

جامه زهد و ریا كَندم و بر تن كردم
خرقه پیر خراباتى و هشیار شدم 

واعظ شهر كه از پند خود آزارم داد
از دم رند مى آلوده مددكار شدم 

بگذارید كه از بتکده یادى بكنم
من كه با دست بت میكده بیدار شدم

                                                                                                                    "روح اله خمینی"
نوشته شده در جمعه 13 آبان1390ساعت 2:21 PM توسط ج.س| |


ای نگاهت نخی از مخمل و از ابریشم
چند وقت است که هر شب به تو می‌اندیشم

به تو آری به تو، یعنی به همان منظره دور
به همان سبز صمیمی، به همان باغ بلور

به همان سایه همان وهم همان تصویری
که سراغش ز غزل های خودم می گیری
                                
به همان زل زدن از فاصله دور به هم
یعنی آن شیوه فهماندن منظور به هم

به تبسّم... به تکلم... به دلارایی تو
به خموشی... به تماشا... به شکیبایی تو

به نفس های تو در سایه سنگین سکوت
به سخن های تو با لهجه شیرین سکوت

شبحی چند شب است آفت جانم شده است
اول نام کسی ورد زبانم شده است

در من انگار کسی در پی انکار من است
یک نفر مثل خودم تشنه دیدار من است

یک نفر ساده چنان ساده که از ساده‌گی اش
میتوان یک شبه پی برد به دلدادگی اش

آه این خواب گران‌سنگ، سبکبار شده 
بر سر روح من افتاده  و آوار شده

در من انگار کسی در پی انکار من است
یک نفر مثل خودم تشنه دیدار من است

یک نفر سبز چنان سبز که از سر سبزیش
میتوان پل زد از احساس خدا تا دل خویش

ای بیرنگ تر از آینه یک لحظه بایست
راستی آن شبح هرشبه تصویر تو نیست؟

اگر این حادثه هر شب تصویر تو نیست
پس چرا رنگ تو و آینه اینقدر یکیست؟

حتم دارم كه تویی آن شبه آینه پوش
عاشقی جرم قشنگیست به انکار مکوش

آری آن سایه که شب آفت جانم شده بود
آن الفبا که همه ورد زبانم شده بود

اینک از پشت دل آیینه پیدا شده است
و تماشاگه این خیل تماشا شده است

آن الفبای دبستانی دلخواه تویی
عشق من آن شبح شاد شبانگاه تویی

                                                                                                                         "بهروز یاسمیه"

نوشته شده در شنبه 24 اردیبهشت1390ساعت 2:39 PM توسط ج.س| |

فرصت آیینه‌ها در پشت در مانده‌ست
روشنی را می‌شود در خانه مهمان کرد
می‌شود در عصر آهن آشناتر شد
سایبان از بید مجنون،
روشنی از عشق
می‌شود جشنی فراهم کرد
می‌شود در معنی یک گل شناور شد

مهربانی را بیاموزیم
موسم نیلوفران در پشت در مانده‌ست
موسم نیلوفران یعنی که باران هست
یعنی یک نفر آبی‌ست
موسم نیلوفران یعنی
یک نفر می‌آید از آنسوی
دلتنگی

می‌شود برخاست در باران
دست در دست نجیب مهربانی     
می‌شود در کوچه‌های شهر جاری شد
می‌شود با فرصت آیینه‌ها آمیخت
 با نگاهی
با نفس‌های نگاهی
 می‌شود سرشار
از راز بهاری شد
دست‌های خسته‌ای پیچیده با حسرت
چشم‌هایی مانده با دیوار رویاروی
چشم‌ها را می‌شود پرسید

یک نفر تنهاست
یک نفر با آفتاب و آسمان تنهاست
در زمین زندگانی
آسمان را می‌شود پاشید
می‌شود از چشم‌هایش ...
چشم‌ها را می‌شود آموخت
می‌شود برخاست
می‌شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون رفت
می‌شود دل را فراهم کرد
می‌شود روشن‌تر از اینجا و اکنون شد

جای من خالی‌ست
جای من در عشق
جای من در لحظه‌های بی‌دریغ اولین دیدار
جای من در شوق تابستانی آن چشم
جای من در طعم لبخندی که از دریا سخن می‌گفت
جای من در گرمی دستی که با خورشید نسبت داشت
جای من خالی‌ست
من کجا گم کرده‌ام آهنگ باران را؟!
من کجا از مهربانی چشم پوشیدم؟!
 
می‌شود برگشت
می‌شود برگشت و در خود جستجویی کرد
در کجا یک کودک ده‌ساله
در دلواپسی گم شد؟
در کجا دست من و سیمان گره خوردند؟
می‌شود برگشت
تا دبستان راه کوتاهی‌ست
می‌شود از رد باران رفت
می‌شود با سادگی آمیخت
می‌شود کوچک‌تر از اینجا و اکنون شد
می‌شود کیفی فراهم کرد
دفتری را  می‌شود پر کرد از آیینه و خورشید
در کتابی می‌شود روییدن خود را تماشا کرد

من بهار دیگری را دوست می‌دارم
جای من خالی‌ست
جای من در میز ِ سوم، در کنار پنجره خالی‌ست
جای من در درس نقاشی
جای من در جمع کوکب‌ها
جای من در چشم‌های دختر خورشید
جای من در لحظه‌های ناب
جای من در نمره‌های بیست
جای من در زندگی خالی‌ست

می‌شود برگشت
اشتیاق چشم‌هایم را تماشا کن
می‌شود در سردی ِ سرشاخه‌های باغ
جشن رویش را بیفروزیم
دوستی را می‌شود پرسید
چشم‌ها را می‌شود آموخت

مهربانی کودکی تنهاست.

                                                                                                           "محمدرضا عبدالمالكيان"

نوشته شده در چهارشنبه 7 اردیبهشت1390ساعت 3:46 PM توسط ج.س| |


از آلبوم "عشق دیرین"
موسیقی سنتی ایران
آهنگساز و تنظیم کننده : مهرداد دلنوازی
شاعر : محمد سعید میرزایی
خواننده : سالار عقیلی
آواز : اصفهان
دانلود تصنیف "عشق دیرین"

خوشا با تو بودن زعشقت سرودن
دگر از هوایت سفر نکنم
به صحرای هجران مخواه از من جان
که چون لاله خون در جگر نکنم

اگر من نمانم بمان تو بمان
اگر من نخوانم تو نغمه بخوان
چو رفتم به جایم تو خوش بنشین
تو خاک وجودم به بر بنشان

خوشا بانگ نامت به دور زمان
طنین پیامت به گوش جهان

به آهنگ یاری به رسم وفا
به شب زنده داری به بزم صفا
در این بیقراری به سوز دعا
به صد نغمه خوانم همیشه تورا

تو بر بام عالم ستاره من
نظر در تو اوج نظاره من
به شوق وصالت چو جان بدهم
نگاه تو عمر دوباره من

به عالم نبودم که نام تو بود
که از تو گرفتم نشان وجود
تو ای عشق دیرین تو را که نوشت
تو ای شور شیرین تو را که سرود

به پایان شب من رسیده زتو
که صد صبح روشن دمیده زتو
سکوت غم از من ترانه زتو
نیاز شب از من سپیده زتو

تو دستم گرفتی قدم به قدم
رفیقم تو هستی به شادی و غم
زجان محو شوق بهاره توام
که تا پای جان در کنار توام

                                                                      "محمد سعید میرزایی"

نوشته شده در دوشنبه 11 بهمن1389ساعت 5:28 PM توسط ج.س| |


دیگه دیره واسه موندن دارم از پیش تو میرم
جدایی سهم دستامه که دستاتو نمی گیرم

تو این بارون تنهایی دارم میرم خداحافظ
شده این قصه تقدیرم چه دلگیرم خداحافظ

دیگه دیره واسه موندن دارم از پیش تو میرم
جدایی سهم دستامه که دستاتو نمی گیرم

دیگه دیره دارم میرم چقد این لحظه ها سخته
جدایی از تو کابوسه شبیه مرگ بی وقته

دارم تو ساحل چشمات دیگه آهسته گم میشم
برام جایی تو دنیا نیست تو اوج قصه گم میشم

                                                                                                                                          "امین بامشاد"

نوشته شده در جمعه 10 دی1389ساعت 9:15 PM توسط ج.س| |


ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

ببار ای ابر بهار
با دلُم به هوای زلف یار
داد و بیداد از این روزگار
ماهُ دادن به شبهای تار ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون


دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
دلا خون شو خون ببار
بر كوه و دشت و هامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار ای بارون

ببار ای بارون ببار
با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

با دلُم گریه كن، خون ببار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار ای بارون

                                                                                                               "استاد علی معلم"

نوشته شده در جمعه 5 آذر1389ساعت 4:6 PM توسط ج.س| |


ای کاش آب بودم
گر می‌شد آن باشی که خود می‌خواهی. ــ

آدمی بودن
حسرتا!
مشکلی‌ست در مرزِ ناممکن. نمی‌بینی؟


ای کاش آب بودم ــ به خود می‌گویم ــ
نهالی نازک به درختی گَشن رساندن را
(ــ تا به زخمِ تبر بر خاک‌اش افکنند
در آتش سوختن را؟)
یا نشای سستِ کاجی را سرسبزی‌ جاودانه بخشیدن
(ــ از آن پیش‌تر که صلیبی‌ش آلوده کنند
به لخته‌لخته‌ی خونی بی‌حاصل؟)
یا به سیراب کردنِ لب‌تشنه‌یی
رضایتِ خاطری احساس کردن
(ــ حتا اگرش به زانو نشانده‌اند
در میدانی جوشان از آفتاب و عربده
تا به شمشیری گردنش بزنند؟
حیرت‌ات را بر نمی‌انگیزد
قابیلِ برادرِ خود شدن
یا جلادِ دیگراندیشان؟
یا درختی بالیده‌نابالیده را
حتا
هیمه‌یی انگاشتن بی‌جان؟)


می‌دانم می‌دانم می‌دانم
با اینهمه کاش ای‌کاش آب می‌بودم
گر توانستمی آن باشم که دلخواهِ من است.

آه
کاش هنوز
به بی‌خبری
قطره‌یی بودم پاک
از نَم‌باری
به کوهپایه‌یی
نه در این اقیانوسِ کشاکشِ بی‌داد
سرگشته‌موجِ بی‌مایه‌یی.
                                                                                           "احمد شاملو"

نوشته شده در دوشنبه 18 مرداد1389ساعت 1:12 AM توسط ج.س| |

وسعت عشق را کرانه تویی
یگانه ترانه عاشقانه تویی

به نام تو می خوانند مرغان سحری
ترنم نغمه های عارفانه تویی

آسمان می نازد به نور سیمایت
چهاردهمین اختر بی نشانه تویی

تنهای بی مونس ای صاحب دل
دلیل سکوت شاعرانه تویی

دلم را فرش آمدنت می کنم
بهار بی خزان جاودانه تویی

شمیم عطرخدا باغ گل نرگس
مسافر خسته ی زمانه تویی

دوای دردمندان فروغ دیدگان
آمین دعاهای خالصانه تویی

عمریست در حضورت غائبیم
دلیل اشکهای شبانه تویی

در غم هجر تو می سوزیم و شمع
گوید که دلیل سوختن پروانه تویی

رسد هر جمعه و امید مهمان ما
غروب که می شود فسانه تویی

به حق سجاده و محرابت بیا
که آرامه دل دیوانه تویی

نوشته شده در سه شنبه 5 مرداد1389ساعت 2:5 AM توسط ج.س| |

در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد
کس جای در این خانه ویرانه ندارد

دل را به کف هر که دهم باز پس آرد
کس تاب نگهداری دیوانه ندارد

در بزم جهان جز دل حسرت کش مانیست
آن شمع که می‌سوزد و پروانه ندارد

دل خانه عشقست خدا را به که گویم 
کارایشی از عشق کس این خانه ندارد

گفتم مه من! از چه تو در دام نیفتی
گفتا چه کنم دام شما دانه ندارد

در انجمن عقل فروشان ننهم پای
دیوانه سر صحبت فرزانه ندارد

تا چند کنی قصه ز اسکندر و دارا
ده روزه عمر این همه افسانه ندارد

                                                          "حسین پژمان بختیاری"

نوشته شده در دوشنبه 28 تیر1389ساعت 0:32 AM توسط ج.س| |

شهر ما خالی و خاموش و خراب است و پلید
کس در این شهر ز دلدار وفایی که ندید

مردمش خسته و غمگین و پریشان حالند
در دل هیچ کسی نیست رسیدن به امید

دل عشاق ز دلتنگی و تنهایی سوخت
آتش و شعله ی غربت به همه شهر دمید

دلخوشی نیست در این شهر ،بدان ای دل تنگ
عزم رفتن کن از این دولت اندوه سپید

کو جوانمردی و آن عزٌت و تقدیر نکو؟
مرغ شادی ز سراپرده ی این شهر پرید

ناگزیرست گریزد به گذرگاه خیال
مست دیوانه ی شیدا، جگر عشق درید

دل من تا سخن مرگ و فنای تو شنید
سوی آن برزخ تنهایی و تاریک دوید

                                                                     "؟"

نوشته شده در شنبه 26 تیر1389ساعت 4:49 PM توسط ج.س| |

به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
 به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد
 
دفتر قلب مرا وا كن و نامی بنویس
سند عشق به امضا شدنش می ارزد

گرچه من تجربه‌ای از نرسیدن‌هایم
كوشش رود به دریا شدنش می ارزد

كیستم ؟باز همان آتش سردی كه هنوز
حتم دارد كه به احیا شدنش می ارزد

با دو دست تو فرو ریختنِ دم به دمم
به همان لحظه‌ی بر پا شدنش می ارزد

دل من در سبدی ـ عشق ـ به نیل تو سپرد
نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

سال‌ها گرچه كه در پیله بماند غزلم
صبر این كرم به زیبا شدنش می ارزد
                                                     
                                                                         "؟"

نوشته شده در یکشنبه 20 تیر1389ساعت 5:41 PM توسط ج.س| |


شبو خوب مي شناسمش
من و شب
قصه داريم واسه هم
من و شب پشت سر روز مي شينيم حرف مي زنيم !
من و شب،
واسه هم شعر مي خونيم
با هم آروم مي گيريم
من و شب خلوتمون مقدسه،
من و شب خلوتمون، خلوت قلب و نفسه
خلوت دو همنواي بي کسه
که به اندازه ي زندگي به هم محتاجن
من شبو دوست دارم!
شب منو دوست داره!
من که عاقلا ازم فراري ان
من که ديوونه ي واژه بافي ام
واسه ي شب کافي ام!
وقتي آفتاب مي زنه
من کمم !
واسه روز
من هميشه کم بودم!
من و روز
همو هيچ دوست نداريم!
من و روز منتظر يه فرصتيم سر به سر هم بذاريم!
تا که اين خورشيد تکراري ي لعنتي بره
من و شب خوب مي دونيم
ما رو هيچکس نمي خواد!
وقتي خورشيد سره
هر کي با روز بده
مايه ي دردسره !

                                                                             "کامبیز میرزایی"

نوشته شده در دوشنبه 14 تیر1389ساعت 12:8 PM توسط ج.س| |

 

دل به غم سپرده ام در عبور سال ها

زخمی از زمانه و خسته از خیال ها

 

چون حکایتی مگو رفته ام ز یاد ها

برگ بی درختمُ در مسیر باد ها

 

نه صدایی نه سکوتی نه درنگی نه نگاهی

نه تو را مانده امیدی نه مرا مانده پناهی

 

نیشها و نوشها چشیده ام

بس روا و ناروا شنیده ام

 

هرچه داغ را به دل سپرده ام

هرچه درد را به جان خریده ام

در مسیر باد ها ...

 

هرچه داغ را به دل سپرده ام

هرپه درد را به جان خریده ام

در عبور سال ها ...

 

نه صدایی نه سکوتی نه درنگی نه نگاهی

نه تو را مانده امیدی نه مرا مانده پناهی

                                                               "؟"

نوشته شده در پنجشنبه 3 تیر1389ساعت 11:55 PM توسط ج.س| |

همچو فرهاد بود كوه كني پيشه ما
كوه ما سينه ما ، ناخن ما، تيشه ما

بهر يك جرعه مي ، منت ساقي نكشيم
اشك ما ، باده ما ، ديده ما ، شيشه ما

ماه من ، شاه من ،
بیا دمی به برم
بيا اي تاج سرم

دل به يار بي وفاي خويشتن
دادم و ديدم سزاي خويشتن
 
زخم فرهادو من از يك تيشه بود
او به سر زد ، من به پاي خويشتن

هرکه ننشیند به جای خویشتن
افتد و بیند حبیبم سزای خویشتن

اگر دل مي بري جانا، روا باشد كه دلداري
ميان دلبران الحق ، به دل داری سزاواري

دلا ديشب چه ميكردي تو در كوي حبيب من
الهي خون شوي اي دل ، تو هم گشتي رقيب من

                                                                                      "؟"

نوشته شده در سه شنبه 1 تیر1389ساعت 2:5 PM توسط ج.س| |

خواننده : سالار عقیلی ، پیانو :حریر شریعت زاده ، تصنیف ابوعطا

ای صبا رو ، سبک بار ، از برم سوی دلدار
گو به اون بی وفا یار ، حال این عاشق زار

گو به هر کوی و برزن ، پیش هر مرد و هر زن
بگذرم چون به زاری همچو ابر بهاری
از دو چشم گهربار ، در فشانم صدف وار

ماه نو چو بر چشم مردم نیاید ، هر کسش به انگشت خود می نماید
در غم تو از بس که زار و نزارم ، با هلال و یک مو تفاوت ندارم

غم بود کوه ، دل بود کاه
آتش عشق ، درد جانکاه
بس نهاده عشقت به دوش دلم بار ، ترسم از غمت جون سپارم به یک بار


ای گل نشستن با خسان ، پیوسته ات گر خوست
روزی بیاید کز تو نه رنگی به جا نه بوست

با غیر اگر که آشنا ، از چه به من یار است
سالک به من گر بی وفا ، از چه به اغیار است
بس بس حکایت از تو ناگفتن همین بهتر
رو رو شکایت از تو ناکردن بسی نیکوست

                                                                             "؟"

نوشته شده در دوشنبه 24 خرداد1389ساعت 1:18 AM توسط ج.س| |


بس شنیدم داستان بی کسی
بس شنیدم قصه دلواپسی

قصه عشق از زبان هرکسی
گفته اند از نی حکایت ها بسی

حال بشنو از من این افسانه را
داستان این دل دیوانه را

چشمهایش بویی از نیرنگ داشت
دل دریغا سینه ای از سنگ داشت

با دلم انگار قصد جنگ داشت
گویی از با من نشستن ننگ داشت

عاشقم من، عاشقم من قصد هیچ انکار نیست
لیک با عاشق نشتن عار نیست

کار او آتش زدن من سوختن
در دل شب چشم بر در دوختن

من خریدن ناز، او نفروختن
باز آتش در دلم افروختن

سوختن در عشق را از بر شدیم
آتشی بودیم و خاکستر شدیم

از غم این عشق مردن باک نیست
خون دل هر لحظه خوردن باک نیست

آه، می ترسم شبی رسوا شوم
بدتر از رسوایی ام تنها شوم

وای از این صید و آه از آن کمند
پیش رویم خنده پشتم پوزخند

بر چنین نا مهربانی دل مبند
دوستان گفتند و دل نشنید پند

خانه ای ویران تر از ویرانه ام
من حقیقت نیستم افسانه ام

گرچه سوزد پر ولی پروانه ام
فاش می گویم که من دیوانه ام

تا به کی آخر چنین دیوانگی
پیله گی بهتر از این پروانگی

گفتمش آرام جانی؟
گفت: نه

گفتمش شیرین زبانی؟
گفت: نه

گفتمش نامهربانی؟
گفت: نه

می شود یک شب بمانی؟
گفت: نه

دل شبی دور از خیالش سر نکرد
گفتمش، افسوس او باور نکرد

خود نمی دانم خدایا چیستم
یک نفر با من بگوید کیستم

بس کشیدم اه از دل بردنش
آه اگر آهم بگیرد دامنش

با تمام بی کسی ها ساختم
وای بر من ساده بودم باختم

دل سپردن دست او دیوانگیست
آه غیر از من کسی دیوانه نیست

گریه کردن تا سحر کار من است
شاهد من چشم بیمار من است

فکر می کردم که او یار من است
نه فقط در فکر آزار من است

نیتش از عشق تنها خواهش است
دوستت دارم دروغی فاحش است

یک شب آمد زیر و رویم کرد و رفت
بغض تلخی در گلویم کرد و رفت

مذهب او هرچه بادا باد بود
خوش به حالش که اینقدر آزاد بود

بی نیاز از مستی می شاد بود
چشمهایش مست مادر زاد بود

یک شبه از عمر سیرم کرد و رفت
من جوان بودم پیرم کرد و رفت

                                                                                             "حمیدرضا رجایی رامشه"

نوشته شده در یکشنبه 9 خرداد1389ساعت 0:11 AM توسط ج.س| |

مانده ام، مانده ام در حسرت بالا بلايي روز و شب
جان دهم از دوري دير آشنايي روز و شب

هر سحر، هر سحر نام تو را با سوز دل سرداده ام
تا مگر بر تو رسد از من صدايي روز و شب

عاشقانه كو به كو شهر شما را گشته ام
تا بيابم شايد از تو رد پايي، رد پايي روز و شب

دلخوشم با خاطرات هر شب تو روزها
بي تو دارم با دل خود ماجرايي روز و شب

پيش رويم قاب عكسي از تو دارم ماه من
روز و شب با ياد تو، با ياد تو دارم صفايي روز و شب
 
                                                                            "سهیل محمودی"

نوشته شده در پنجشنبه 30 اردیبهشت1389ساعت 11:31 PM توسط ج.س| |

 

تا کی جفا کشم ز تو ای بی وفا برو
بگذاشتم به مدعیان مدعا برو
دشمن نکرد آنچه تو کردی به دوستی
بیگانه هم نکرد
برو ای آشنا برو
امید صلح نیست دگر نیست نیست نیست
منشین منشین برو برو برو
ای بی وفا برو

هر يار اهل نيرنگ   هر دوست اهل حيله
با پشت خورده خنجر  موندم تو اين قبيله

راتو برو مسافر  برگشتنت عذابه
من تشنه لب تکيدم  آب اين طرف گِل آبه
از دورها چه زيباست  امواج آبي عشق
اما دريغ و افسوس  چون مي رسي سرابه

هر يار اهل نيرنگ  هر دوست اهل حيله
با پشت خورده خنجر  موندم تو اين قبيله
نشنيده ام من از تو  يک حرف از صداقت
افسانه هاي دل را  بردم به سوي ظلمت
زهر است در دل جام  ريزي چو باده در كام
گويند نوش و در دل  صدها هزار دشنام

راتو برو مسافر  برگشتنت عذابه
من تشنه لب تکيدم  آب اين طرف گِل آبه
از دورها چه زيباست  امواج آبي عشق
اما دريغ و افسوس  چون مي رسي سرابه

هر يار اهل نيرنگ  هر دوست اهل حيله
با پشت خورده خنجر  موندم تو اين قبيله
جاده دروغ نمي گه  فريادي از رهايي است
براي پاي خسته  پيغام آشنايي است
کنار خط جاده  هر سايه بون يه طاقه
يه سرپناهِ امنه  تصويري از اطاقه

نوشته شده در سه شنبه 28 اردیبهشت1389ساعت 1:0 AM توسط ج.س| |

رفتی از چشمم و دل مهو تماشاست هنوز
عکس روی تو در این آینه پیداست هنوز

هرکه در سینه دلی داشت به دلداری داد
دل نفرین شده ماست که تنهاست هنوز

در دلم عشق تو چون شمع به خلوتگه راز
در سرم شور تو چون باده به میناست هنوز

گر چه امروز من آئینه فردای منست
دل دیوانه در اندیشه فرداست هنوز

عشق آمد به دل و شور قیامت بر خواست
زندگی طی شد و این معرکه بر پاست هنوز

                                                            "ابوالحسن وزیری"

نوشته شده در یکشنبه 2 اسفند1388ساعت 1:23 AM توسط ج.س| |

سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست
سلام بر روی ماه تو عزیز دل سلام از ماست

تو یک رویای کوتاهی دعای هر سحرگاهی
شدم خواب عشقت چون مرا اینگونه می خواهی

من آن خاموش خاموشم که با شادی نمیجوشم
ندارم هیچ گناهی جز که از تو چشم نمیپوشم

تو غم در شکل اوازی شکوه اوج پروازی
نداری هیچ گناهی جز که بر من دل نمی بازی

مرا دیوانه می خواهی ز خود بیگانه میخواهی
مرا دلباخته چون مجنون ز من افسانه می خواهی

شدم بیگانه با هستی ز خود بیخود تر از مستی
نگاهم کن نگاهم کن شدم هر انچه میخواستی

بکش ای دل شهامت کن مرا از غصه راحت کن
شدم انگشت نمای خلق ما تو درس عبرت کن

نکن حرف مرا باور نیابی از من عاشق تر
نمیترسم من از اقرار گذشت اب از سرم دیگر

سلام ای کهنه عشق من که یاد تو چه پا بر جاست

                                                                          " ؟ "

نوشته شده در پنجشنبه 29 بهمن1388ساعت 1:24 AM توسط ج.س| |

آمدم ای شاه پناهم بده        
خط امانی ز گناهم بده

ای حرمت ملجا درماندگان         
دور مران از در و راهم بده

لایق وصل تو که من نیستم             
اذن به یک لحظه نگاهم بده

لشکر شیطان به کمین من است      
بی کسم ای شاه،پناهم بده

در شب اول که نهندم به قبر           
نور بدان شام سیاهم بده

ای که عطابخش همه عالمی            
جمله ی حاجات مرا هم بده
               
                                               " ؟ "

مداحی : مشهدی کریم خانی

خیلی زیباست حتمآ دانلود کنید دانلود فایل صوتی

نوشته شده در دوشنبه 26 بهمن1388ساعت 0:17 AM توسط ج.س| |
 

شـاید این صفحه همان پنجرهء رویایی است

که من از شیشهء شفاف لغات

روی زیبای تو را می بینم

گاه تابیدن مهتاب حضورت و نسیمی که معطر به تو و شادابی است

می خورد بر تن این پنجره ی رویایی

واژه ها می خوانند غزل مستی تو

شعر بیتابی من

ای صدایت پر از آرامش روح

و دلت آینهء پاک وجود

باورت هست که من نغمهء وصل تو بر لب دارم؟

                                                                      " ؟ "

نوشته شده در سه شنبه 10 آذر1388ساعت 11:55 PM توسط ج.س| |
 

من اينجام ...
 
                پر از هيچ ، پر از تردید ؛

                             پر از وسوسه هاي ديروز و امروز ...

مانده ام با هوس هاي فردا چه كنم ؟؟

من اینجام ...

                   با هزار شوق رسیدن؛

                                 با هزار فکر در سر ؛

         اما با یک امید در دل ...

مانده ام با دلم .... دل خودم .... که گاهی میگیرد و  ول میکند !!

...

راستی تو با دلتنگی های گاه و بیگاهت چه می کنی ؟؟

نوشته شده در پنجشنبه 14 آبان1388ساعت 0:21 AM توسط ج.س| |

 

براي درك فاصله ي من تا غرور اين حروف اتنظار زيادي از تو دارم! امان از دزدان واژه تقصير من نيست باور كن قحطي واژه شده است مطمئنم اگر سهراب هم حالا اينجا بود مرا چون علامت سوالي واژگون كنار شعرش مي گذاشت

حق با تو بود جدار آرزوهايم را مي شکنم همه را روانه مي کنم به سوي قلم و كاغذي كه روزي باد خواهد برد چونان انديشه هاي واهي كه تك به تك آنها را به شوق بهار روي گلبرگهاي گلهاي كنار پنجره ات نگاشته بودم و باد پرپر کرد و برد هميشه حق با تو بود... مي دانم

نوشته شده در شنبه 4 مهر1388ساعت 0:45 AM توسط ج.س| |

 

 دل آرام است،بيقرار است،سرگشته است
 خسته ازتمامي تکرارهاي روزمرگي
 حيران به دنبال چيزي است
 به دنبال عظمتي که حيرانش کرده است
 زيباييي که به سجده اش در آورده است
 حقيقتي که به سجده اش در آورده است
 حقيقتي که او را چنين متلاتم کرده است.
 دل از هواي گرفته اين دنيا خسته است،پژمرده است
 اين روزمرگيها برايش ملال آور است
 بدنبال چيزي است وراي همه اينها،
 چيزي تا آسوده  او را از چنگ خستگي وملال برهاند

نوشته شده در چهارشنبه 1 مهر1388ساعت 1:37 AM توسط ج.س| |

 

مینشینم بر این ره

تا رهگذری آید و بیند این بینوا را

تا که بیند خسته و گریان و زارم

دل شکسته از روزگارم

از همه آدمک ها

از همه دمدمک ها

شاید رهگذر بداند

 شاید بداند که

 "دل شکستن هنر نمی باشد"

شاید بتواند دل شکسته را مرحمی باشد

شاید بیاید کنار دلم بنشیند

حال این دل را ببیند

شاید که بیاید

شاید این جمعه بیاید

از ره کلبه نور

از ره آسمان آبی

شاید از ره خدا آمد

با یک سبد گل خاتم

مرحمی باشد بر همه زخم های عالم

شاید ....

اما نه ... خدا کند که بیایِِِد

که همین جمعه بیاید

                                "سینا"

نوشته شده در پنجشنبه 29 مرداد1388ساعت 11:34 PM توسط ج.س| |
 

اکنون که قناری می خواند بر لب شاخه بید
بوی یاس می آید از از دستان پنجره
گل یاس را می توان دید
وقتی که خورشید می خندد بروی زمین
کافیست که دل را کمی روشن کنیم

وقت رفتن است
مادرم زیر لب به زمزمه می گفت
دل به ره بسپار و برو که خدا
که خدا همیشه پشت و پناهت باشد

می روم خسته و تنها
می روم با همه غم ها
می روم شاید کمی حال خودم بهتر شود
تا که نگذارم دلم از این بیشتر پرپر شود

نوشته شده در جمعه 9 مرداد1388ساعت 1:33 AM توسط ج.س| |

 

مهربانی دم کن.....  شعله اش را کم کن..

   چای هم آماده        

              بوی آن پیچیده           از دلت تا همه جا

  چایی داغ بریز

   خنده هایت قند است..

 نوش جان

نوشته شده در دوشنبه 5 مرداد1388ساعت 11:5 PM توسط ج.س| |
ملاصدرا می گوید:

خداوند بي نهايت است و لا مكان و بي زمان
اما به قدر فهم تو كوچك مي شود
و به قدر نياز تو فرود مي آيد
وبه قدر آرزوي تو گسترده مي شود
و به قدر ايمان تو كارگشا مي شود

نوشته شده در یکشنبه 28 تیر1388ساعت 6:59 PM توسط ج.س| |
خدا رو میخوام نه واسه اینکه ازش چیزی بخوام
خدا رو میخوام نه واسه مشکل و حل غصه هام
خدا رو دوست دارم نه واسه ی جهنم و بهشت
خدا رو میخوام اما نه واسه زیبا و زشت
خدا رو میخوام نه واسه خودم که باشم یا برم
خدا رو میخوام نه واسه روزای تلخ آخرم
خدا رو میخوام نه واسه سکه و سکوی و مقام
خدا رو میخوام که فقط تو رو نگه داره برام
خدا رو دوست دارم واسه اینکه تو رو بهم داده
خدا رو دوست دارم چون عاشق بودن رو یادم داده
خدا رو دوست دارم چون عاشقا رو خیلی دوست داره
خدا رو دوست دارم چون عاشقا رو تنها نمیزاره
خدا رو دوست دارم واسه اینکه حواسش با منه
خدا رو دوست دارم آخه همیشه لبخند میزنه
خدا رو دوست دارم واسه اینکه منو تو با همیم
خدا رو دوست دارم که میدونه ما عاشق همیم
تو با منی ، هر جا برم ، مهر تو من به جونمه
عشقت نمیره از سرم ، تو پوست و استخونمه
یه دم اگه نبینمت ، یه دنیا دل تنگت میشم
نگاه دریایی تو ، آبی روی آتیشم
واست دلم ، واست تنم ، اصلا تمام زندگیم
از تو دوباره من شدم ، با تو تموم شد خستگیم
نم نم بارون چشات ، گواه عشق پاکمه
هم نفس قسمت من ، دوست دارم یه عالمه
نوشته شده در یکشنبه 28 تیر1388ساعت 6:54 PM توسط ج.س| |

هر روز شیطان لعنتی خطهای ذهن مرا اشغال می کند
هی با شماره های غلط زنگ می زند آن وقت من اشتباه می کنم و او با اشتباه های دلم حال می کند
دیروز یک فرشته به من می گفت تو گوشی دل خود را بد گذاشتی
آن روز ها که خدا به تو می زد زنگ آخر چرا جواب ندادی چرا برنداشتی
یادش به خیر آن روزها مکالمه با خورشید دفترچه های کوچک ذهنم را سرشار خاطره می کرد
امروز پاره است آن سیم ها که دلم را تا آسمان مخابره می کرد
اما با من تماس بگیر خدایا
حتی هزار بار
وقتی که نیستم لطفا پیام خودت را روی پیام گیر دلم بگذار

نوشته شده در جمعه 26 تیر1388ساعت 4:54 PM توسط ج.س| |

گاه فکر می کنی
کاش کـَس ِ دیگری بودی
تمام حواست را جمع می کنی
چشم هایت را می بندی
و از ته دل آرزو می کنی
چه می شد اگر صبحی برخیزی
دو روز
دو ساعت
یا حتـا اگر شده
برای دو رکعت
آسمان آبی باشی
با تکه ابرهای کدر و بارانیش ؟
دو رکعت آسمان بغض کرده ای باشی
و یک ریز بباری
اندوه انسان بودن را
از آدم تا خاتم

نوشته شده در پنجشنبه 25 تیر1388ساعت 1:28 AM توسط ج.س| |

داستان قشنگیه ...

خیلی چاق بود. پای تخته که می رفت، کلاس پر می شد از نجوا. تخته را که پاک می کرد، بچه ها ریسه می رفتند و او با صورت گوشتالو و مهربانش فقط لبخند می زد.
آن روز معلم با تأنی وارد کلاس شد. کلاس غلغله بود. یکی گفت:«استاد اجازه!؟گلابی بازم دیر کرده.» و شلیک خنده کلاس را پرکرد.
معلم برگشت. چشمانش پر از اشک بود. آرام و بی صدا آگهی ترحیم را بر سینه سرد دیوار چسباند.
لحظاتی بعد صدای گریه دسته جمعی بچه ها در فضا پیچید و جای خالی او راهیچ کس پر نکرد...

نوشته شده در چهارشنبه 24 تیر1388ساعت 0:50 AM توسط ج.س| |

منو با اسم کوچیکم صدا کن


همین امشب برای آخرین بار


که ار فردا تو رو میبوسم


ولی از پشت آجر های دیوار

نوشته شده در چهارشنبه 24 تیر1388ساعت 0:28 AM توسط ج.س| |